Posts

Iniciativas comunitarias no Congreso de Educación Social “O Xurés”

Crónica da compañeira Sandra Lorenzo da súa participación no Congreso de Educación Social “O Xurés”, hai pouco máis dunha semana. Estiveron presentando o proxecto de mapeo de iniciativas comunitarias que está impulsando xunto con Ángela e que alimenta ao noso Mapa de Iniciativas para o Cambio Ecosocial de Galicia (MICELIO), que pronto sairá á luz, e que conta co apoio de fondos da casiña solidaria do IRPF (Xunta de Galicia) e da Cooperación Galega.

————————–
Ángela Pichel Quintas e eu tivemos a oportunidade de participar no Congreso de Educación Social “O Xurés”, organizado polo Colexio de Educadoras e Educadores Sociais de Galicia. Poder estar no concello de Lobios e na parroquia de Grou, xunto coa veciñanza, permitiunos coñecer de preto proxectos e iniciativas tan interesantes como Melirio Mel, un grupo de apicultores mozos que recollen o relevo xeracional e continúan a manter viva a pegada no Xurés; ou a loita das veciñas das Conchas contra a contaminación do encoro e do río Limia. Nós estivemos nun stand, abrindo un pequeno espazo para recoller todas as propostas e iniciativas comunitarias que se achegasen. E así fomos coñecendo historias de vida fermosas, relatos de autoorganización territorial, experiencias de loita contra a LGTBIfobia, saberes artesanais… e tamén profesionais con ganas de aprender desde o local, desde o comunitario, para facer intervención coa cidadanía e non para a cidadanía.

E, sobre todo, atopamos moitas persoas con ganas de coñecer, de facer rede e de gozar do comunitario e do festivo💜. Formar parte deste espazo permitiunos non só unha aprendizaxe profesional, senón tamén achegarnos a un territorio que non coñeciamos, cun patrimonio cultural e natural impresionante. Permitiunos rir, desfrutar, danzar e falar, compartindo con tanta diversidade de persoas como de flora e fauna habitaba este territorio🪻🌱🦋

Esperamos seguir percorrendo espazos comunitarios e festivos e, sobre todo, seguir aprendendo desde o desfrute, o goce e a foliada. O Xurés rememorounos, dalgún xeito, as pinceladas de Maruja Mallo na súa Verbena, que tanto me recorda a Ánxela. E, aínda que a obra está asociada ás festas populares madrileñas, para min sempre será tamén un reflexo desa verbena enxebre, galega e comunitaria: chea de cor, de música e de aturuxos; de lavadoiros nos que matar a sede; de cheiro a menta e romeu; e da picada da ortiga nas perneciñas 🌿🎨.
Quizais porque tamén hai algo de comunidade na festa, e algo de festa na comunidade✨.

Na Estación Agroecolóxica de Vieiro

Sandra, compañeira de ESF, deixounos esta crónica e interesante reflexión sobre a visita que fixeron á Estación Agroecolóxica de Vieiro, dentro do programa ESFpro. Aproveitamos tamén para engadir á Estación a Openstreetmap.

—————————————————————————————————-
Hoxe con Gines (compi de ESF), Noe (Espiral Xoven) e Alba (Amigas da Terra) fomos ata a Estación Agroecolóxica de Vieiro, onde coñecemos o proxecto de agroforesta sintrópica 🌱✨

A verdade é que o bosque comestible que teñen aquí é brutal. Un exemplo precioso de como podemos soster a vida a través do autoconsumo e do autoabastecemento, recuperando saberes e, sobre todo, colectivizando o coñecemento para facer destes espazos sementes que poidan espallarse 🌳🌞

Unha das cousas que máis me chamou a atención foi a súa maneira de entender a sucesión ecolóxica e o papel das distintas especies. No caso do eucalipto, por exemplo, non o formulan en termos de “eucalipto bo/eucalipto malo”, senón desde a función que pode cumprir dentro dun proceso de transformación e manexo da terra.

Explícanos que, cando unha parcela está degradada e aínda non reúne as condicións necesarias para determinadas especies, poden empregarse especies pioneiras con gran capacidade de produción de biomasa. No caso do eucalipto, a poda e trituración desa biomasa permite incorporala ao sistema e favorecer a acumulación de materia orgánica, contribuíndo a transformar progresivamente as condicións do solo.

A idea non sería quedar no eucalipto, senón traballar coa sucesión para avanzar cara a sistemas máis diversos, complexos e produtivos, nos que poidan prosperar especies como o carballo ou o castiñeiro 🌳🌰

En xeral, a visión parte de que as especies non se poden clasificar simplemente como “boas” ou “malas”: cada unha aparece en determinadas condicións e pode cumprir diferentes funcións dentro dun proceso de transformación do ecosistema. Eles explicábano coa metáfora dunha especie de “escaleira de caracol”, na que van aparecendo diferentes comunidades vexetais a medida que cambian as condicións do solo.

Cando un solo está moi degradado, comezan especies capaces de vivir nesas condicións e crear as bases para as seguintes etapas, avanzando progresivamente cara a ecosistemas máis complexos e diversos ✨

Moi interesante a visión e moi diferente ao escoitado ata agora! 🌞

Deixo por aquí a iniciativa e invítovos moitísimo a visitala 💚

A verdade quédome con moitas reflexións especialmente sobre a ruptura dicotómica bo/malo, os esencialismos nunca foron o meu, e comprender que o eucalipto, así como tantas especies invasoras teñen unha funcionalidade máis aló de simplemente ser “malas” axúdame a poder ampliar a niña mirada, e sobretodo a incomodarme!! 🧙🏽‍♀️🌱